PlantsTemplate

Bezrobotny podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, a nie jako członek rodziny mężczyźni i kobiety ubezpieczonej z tytułu wykonywania pracy. To urząd pracy odprowadza do NFZ składkę zdrowotną. W marcu 2011 r. zostały pracownik uzyskał status bezrobotnego. Jego małżonka jest zatrudniona na bazie umowy o pracę i z tego tytułu podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Nie ma możliwość ona natomiast zgłosić męża do Narodowego Funduszu Zdrowia jako członka rodziny. Małżonek podlega bowiem obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny i w konsekwencji powinien zostać zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego poprzez urząd pracy. Ten bowiem posiada taki obowiązek. Status członka rodziny mężczyźni i kobiety opłacającej składkę na ubezpieczenie zdrowotne nie zwalnia z obowiązku zgłoszenia do NFZ bezrobotnych niepodlegających ubezpieczeniu z innego tytułu. Znaczy to, że w sytuacji gdy określony bezrobotny jest członkiem rodziny mężczyźni i kobiety ubezpieczonej (np. małżonkiem pracownika, zleceniobiorcy czy mężczyźni i kobiety prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą), to podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako bezrobotny, a nie jako członek rodziny mężczyźni i kobiety ubezpieczonej. W takim bowiem przypadku pierwszeństwo przysługuje zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego przez urząd pracy z tytułu posiadania przez tę osobę statusu bezrobotnego. Warto podkreślić, że do 31 grudnia 2008 r. urząd pracy był zobowiązany zgłaszać zarejestrowaną osobę do ubezpieczenia zdrowotnego i odprowadzać za nią składkę tylko wówczas, gdy konkretny bezrobotny nie spełniał warunków do zgłoszenia go do tego ubezpieczenia jako członek rodziny ubezpieczonego opłacającego składkę do NFZ. Do tej daty status członka rodziny mężczyźni i kobiety ubezpieczonej zwalniał bowiem bezrobotnych z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Szpitale i przychodnie mające kontrakt z NFZ nie posiadają prawa pobierać opłat za udzielanie świadczeń gwarantowanych dzieciom do 18. roku życia, jeżeli już posiadają one obywatelstwo polskie i zamieszkują na terenie RP. Kwestia pobierania opłat przez szpitale w przypadku, gdy rodzice nie posiadają dowodu ubezpieczenia zdrowotnego, wciąż budzi kontrowersje. Jak objaśnia resort zdrowia, to efekt tego, że w takiej sytuacji istotne jest rozróżnienie pojęcia mężczyźni i kobiety ubezpieczonej i mężczyźni i kobiety uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Współpłacenie, ograniczające odcinek kompensaty, wykorzystuje się w znaczącej liczbie sytuacji w szczególności w osobistych ubezpieczeniach na wypadek choroby, w mniejszym zaś stopniu w rozwiązaniach publicznych. Ważne jest tutaj dokonanie rozróżnienia, ponieważ całkiem inny skutek posiada wprowadzenie współpłacenia w przypadku niektórych powszechnych świadczeń medycznych, a całkiem inne współfinansowanie drogich operacji. Etap kompensaty straty jest równie istotny w ubezpieczeniach publicznych, co osobistych. W przypadku ubezpieczenia na wypadek choroby, ocena skuteczności, oprócz poprzednio wymienionych kryteriów skuteczności, powinna uwzględnić przystępność, w szczególności w sytuacjach zagrożenia życia. Każda instytucja posiada wtedy obowiązek udzielenia pomocy, dlatego nie można uzależniać podjęcia leczenia od opłacenia składki, egzystencji ochrony ubezpieczeniowej itd. Stwarzać to ma możliwość istotne kwestie w ewentualnym odzyskiwaniu poniesionych kosztów i negatywnie wpływać na użyteczność stosowania metody ubezpieczenia. Skuteczność stosowania publicznego ubezpieczenia na wypadek choroby, w wypadku braku odpowiednich danych do przeprowadzenia symulacji, może być oceniona na bazie formalnych kryteriów skuteczności i użyteczności. Kluczowy zarzut, jaki można tutaj podnieść, to niespełnienie kryterium powszechności w stopniu zadawalającym - czyli brak zypełnej powszechności. W odniesieniu do polskich warunków krytycznie trzeba ocenić adekwatność, która jest osiągnięta co najwyżej na poziomie minimum. Przy analizowaniu użyteczności istotny problem stanowią: hazard moralny (wskaźnik szkodowości), wysokie koszty administracyjne (wskaźnik sprawności) , a ponadto relatywnie duża redystrybucja (przy założeniu egzystencji składki, której wysokość jest uzależniona od wypłat). Pierwsze publiczne ubezpieczenie na wypadek choroby powstało w Niemczech pod koniec XIX w., jako jeden z elementów reformy społecznej. Jednak zmiany nadziei społecznych co do zakresu dostępności opieki zdrowotnej sprawiają, że stosowanie metody ubezpieczenia w systemie ochrony zdrowia prowadzi do licznych odstępstw i niekonsekwencji.